Υπάρχουν διάχυτοι μύθοι γύρω από το πώς πρέπει να είναι το προφίλ ενός ηγέτη. Όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι πρέπει να είναι σκληρός, χωρίς αδυναμίες και σίγουρος για τις πράξεις του. Ή τουλάχιστον αυτή ήταν η κατάσταση στην προ πανδημίας εποχή, η οποία έφερε στο φως αδυναμίες πολλών ισχυρών ηγετών, αναδεικνύοντας την ανωτερότητα αυτών που είχαν το θάρρος να δείξουν από την αρχή τις αδυναμίες τους.
Οι άνθρωποι σε οργανισμούς όλων των ειδών λειτουργούν πολύ καλύτερα όταν οι ηγέτες τους είναι ειλικρινείς την στιγμή που πρέπει να πάρουν μια τολμηρή απόφαση. Το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται στο πως θα βοηθήσουν την εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού τους και όχι στο πώς φαίνονται, δημιουργώντας την ψευδή αίσθηση του αήττητου, του ανθρώπου χωρίς ατέλειες που στο τέλος της μέρας όλο αυτό μπορεί να αποβεί και καταστροφικό.
Σε έναν περίπλοκο και αβέβαιο κόσμο που απαιτεί συνεχή μάθηση και ευελιξία, οι πιο κατάλληλοι και προσαρμόσιμοι ηγέτες είναι εκείνοι που γνωρίζουν τους περιορισμούς τους, έχουν την απαραίτητη ταπεινότητα ώστε να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα σημεία τα οποία χρειάζονται ανάπτυξη και είναι αρκετά θαρραλέοι για να δημιουργήσουν ειλικρινείς και ανοιχτούς δεσμούς με άλλους. Προωθούν την ομαδικότητα, κάτι που δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας και ενισχύουν την εποικοδομητική κριτική και διαφωνία. Πάνω απ ‘όλα όμως, προωθούν την αλήθεια. Ενδιαφέρονται περισσότερο να κατανοήσουν την πραγματικότητα και δεν φοβούνται να παραδεχτούν τα λάθη τους. Έτσι, αγκαλιάζουν περισσότερο την πραγματική έννοια της κριτικής, όχι γιατί τους αρέσει πιο πολύ από τους υπόλοιπους, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι είναι απαραίτητο για να προοδεύσουν.
Άρα, αν μπορούσαμε να ορίσουμε τους τρόπους με τους οποίους ένας ηγέτης μπορεί να αρχίσει να γίνεται πιο “ανθρώπινος” δείχνοντας τις αδυναμίες του, ξεκινώντας, αυτό μπορεί να γίνει λέγοντας απλά την αλήθεια. Μοιραστείτε τις ιδέες σας με άλλους, τι γνωρίζετε και τι όχι. Αν και είναι εύκολο να πείτε στους ανθρώπους αυτό που θέλουν να ακούσουν, οι καλύτεροι ηγέτες λένε στους ανθρώπους την αλήθεια, ανεξάρτητα από τον αντίκτυπο. Όταν είστε ξεκάθαροι για τις μελλοντικές προκλήσεις, να είστε σίγουροι ότι βοηθάτε με τον καλύτερο τρόπο την ομάδα σας.
Επίσης η ηγεσία δεν είναι ηρωική. Γι αυτό ένα ακόμη πολύ σημαντικό στοιχείο είναι το να ζητάμε βοήθεια. Ζητήστε βοήθεια άφοβα, ξεκλειδώνοντας έτσι τις δυνάμεις που φέρνουν τους ανθρώπους μαζί ως ομάδα. Αυτό όμως απαιτεί από εσάς να παραδεχτείτε τόσο τις αδυναμίες σας, όσο και την ανάγκη για υποστήριξή. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, βγαίνοντας δηλαδή από την ζώνη ασφάλειας σας θα έχετε την δυνατότητα να δουλέψετε τα ελαττώματα σας ατομικά αλλά και σε συνεργασία με ειδικούς, γεγονός που μακροπρόθεσμα θα σας κάνει πολύ πιο δυνατούς. Κι όταν έρθει η ώρα του λάθους; Όταν έρθει αυτή η ώρα αυτή, παραδεχτείτε το και φροντίστε για την εξομάλυνση των συνεπειών. Οι άνθρωποι παρά την αρχική τους απογοήτευση θα εκτιμήσουν την ειλικρίνεια σας και θα θεωρήσουν έγκυρη την κρίση και την αυτογνωσία σας.
Εν ολίγοις σ’ ένα κόσμο αβεβαιότητας το να είναι κάποιος συνειδητοποιημένος και απόλυτα συμφιλιωμένος με τις αδυναμίες του ως ηγέτης, αποτελεί ένα καίριο προτέρημα.
Christos Afentoulis 